Artykuł sponsorowany
Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść artykułu i osobiste poglądy autora.
Choć powiększona klatka piersiowa u mężczyzn to dość powszechny problem, jego przyczyny bywają skrajnie różne. Podczas gdy u jednych winne są zmiany w tkance gruczołowej, u innych powodem jest nadmiar tkanki tłuszczowej. Podpowiadamy, jak odróżnić te dwa stany i dobrać odpowiednią metodę leczenia.
Ginekomastia to łagodny, jedno- lub obustronny rozrost tkanki gruczołowej sutka u mężczyzn, spowodowany przewagą działania estrogenów nad androgenami. Prowadzi to do powiększenia piersi w wyniku rozrostu przewodów gruczołowych oraz otaczającej je tkanki.
Ginekomastia jest najczęstszą chorobą piersi u mężczyzn i może mieć charakter fizjologiczny (np. w okresie dojrzewania lub starzenia) albo patologiczny, związany z zaburzeniami hormonalnymi, chorobami ogólnoustrojowymi lub działaniem leków.
W zależności od budowy tkankowej wyróżnia się jej podstawowe rodzaje:
Rozróżnienie tych typów ma istotne znaczenie, ponieważ wpływa na wybór metody leczenia.
Jeśli zauważasz powiększenie klatki piersiowej i nie jesteś pewien, z jakim typem ginekomastii masz do czynienia, poniższa tabela pomoże Ci zrozumieć podstawowe różnice.
| Ginekomastia gruczołowa | Ginekomastia tłuszczowa | |
| Główna przyczyna | Rozrost tkanki gruczołowej sutka | Nagromadzenie tkanki tłuszczowej w okolicy piersi |
| Mechanizm | Zwykle zaburzenie proporcji między estrogenami a androgenami | Najczęściej związana z nadwagą lub otyłością |
| Charakter zmiany | Pod brodawką wyczuwalna bardziej zbita, gumowata lub twardsza tkanka | Pierś jest miękka, rozlana, bez wyraźnego gruczołowego oporu |
| Lokalizacja | Najczęściej centralnie, pod kompleksem brodawka-otoczka | Bardziej rozlana, obejmuje całą okolicę piersiową |
| Ból/tkliwość | Może występować, szczególnie we wczesnym stadium | Zwykle brak bólu i tkliwości |
| Możliwość samoistnego ustąpienia | Możliwa głównie w okresie dojrzewania | Może się zmniejszyć wraz z redukcją masy ciała |
| Leczenie | Przy utrwalonej zmianie chirurgiczne | Redukcja masy ciała, aktywność fizyczna oraz liposukcja |
Należy jednak pamiętać, że ostateczne rozpoznanie zawsze wymaga konsultacji lekarskiej oraz wykonania określonych badań diagnostycznych.
Diagnostykę oraz leczenie zarówno ginekomastii gruczołowej, jak i tłuszczowej można przeprowadzić m.in. w wyspecjalizowanych placówkach, takich jak Centrum Liposukcji.
Metody leczenia są uzależnione przede wszystkim od rodzaju dominującej tkanki (gruczołowa vs tłuszczowa), stopnia zaawansowania zmian, czasu ich trwania oraz nasilenia objawów.
W ginekomastii gruczołowej, w której dochodzi do rozrostu zbitej, włóknistej tkanki gruczołowej, leczenie zachowawcze zwykle jest niewystarczające. Podstawową metodą staje się więc leczenie chirurgiczne. W trakcie takiego zabiegu wykonuje się łukowate nacięcie o długości ok. 1-2 cm na dolnym biegunie otoczki (na granicy jej zabarwienia), przez które usuwa się tkankę gruczołową. Cała procedura trwa około godziny i najczęściej przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym.
Natomiast w ginekomastii tłuszczowej (lipomastii), gdzie problem wynika głównie z nadmiaru tkanki tłuszczowej, bardzo dobre efekty przynosi liposukcja jako metoda pierwszego wyboru. Zabieg ten:
W przypadku ginekomastii mieszanej, w której współistnieje zarówno rozrost tkanki gruczołowej, jak i nadmiar tkanki tłuszczowej, najczęściej stosuje się leczenie skojarzone, łączące chirurgiczne usunięcie gruczołu z liposukcją.
Oczywiście ostateczny wybór metody leczenia jest jednak zawsze ustalany indywidualnie przez lekarza.
Więcej o zabiegu przeczytasz na stronie: Centrum Liposukcji – Usuwanie ginekomastii
Liposukcja jest skuteczna w przypadku lipomastii (ginekomastii tłuszczowej), ponieważ pozwala trwale usunąć nadmiar tkanki tłuszczowej. Jednak w przypadku ginekomastii gruczołowej, sama liposukcja zazwyczaj nie wystarczy i wymaga uzupełnienia o zabieg chirurgiczny.
Zabieg przeprowadzany jest najczęściej w znieczuleniu miejscowym, więc pacjent nie odczuwa bólu w trakcie procedury. Po zabiegu może wystąpić niewielki dyskomfort, obrzęk lub tkliwość, które zwykle ustępują w ciągu kilku dni.
Diagnostyka obejmuje przede wszystkim dokładny wywiad lekarski, badanie fizykalne i badania obrazowe, takie jak USG piersi. Lekarz może też zlecić badania hormonalne (np. poziom testosteronu, estrogenów, prolaktyny) oraz laboratoryjne.
Tak. Ginekomastia może być związana z zaburzeniami hormonalnymi, takimi jak niedobór testosteronu, nadmiar estrogenów czy choroby przysadki, tarczycy lub jąder. Dlatego w przypadku utrzymujących się objawów konieczna jest diagnostyka w celu ustalenia przyczyny.
Źródła:
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3987263/
https://journals.viamedica.pl/endokrynologia_polska/article/view/25863/0
https://www.researchgate.net/publication/306241825_Gynecomastia_A_review_of_literature
